Unwavering Kindness: An Interview with Lovers

lovers2 by Lana Kila

© Lana Kila

The Portland based trio Lovers combine dreamy harmonies with danceable beats. Carolyn Berk started writing and recording songs in 2001, and a few years later Emily Kingan and Kerby Ferris added drums, keys, and electronics, making Lovers’ sound what it is today.

They’re currently touring Europe to promote their latest album ‘A Friend in the World’.

In an email exchange Berk talked to us about vulnerability on stage, playing music in a museum, and how the internet helps promote underground shows.

‘A Friend in the World’ is your seventh album. Could you tell us a little about the process of writing and recording it?

Sure. I started writing the songs for this album pretty much right after we recorded our last album. That’s how I always work. And I write on acoustic guitar. So some of the songs on this album I wrote three years ago or so. And some we were still working on right up until we recorded. I guess my favorite thing about this album is that it feels expansive. We wanted to make the songs feel big and open and I think we succeeded in that.

Somewhere you mentioned ‘empowerment’ as a part of what your new album does. Is it your own empowerment or the listener’s? And what does it look like?

I hope it’s empowering for the listener! That would be great. For me, all the songs on the album have a certain push forward to them. A swing and a push. And they get all this feeling out, and that’s powerful for me, to release this thing into the world for anyone or no one to hear. Maybe I’m just yelling at a wall, explaining myself to a wall, revealing my heart to no one. But for me, I like getting all this off my chest. It’s powerful. And I think there is this unwavering sort of kindness to the record that I’m really proud of.

You’ve toured extensively worldwide. What has been your favorite performance so far?

Let’s see. It might be playing at the Centre Pompidou in Paris. It was just really thrilling to play in a space that for years has housed some of my favorite art.

You’re three friends in a band, do you solve disagreements democratically or are decisions made through consensus?

We’ve gotten pretty good at communicating with each other, but that takes lots of practice and trust. Any one of us has the power to veto anything that really doesn’t feel right, that’s our bottom line.

You have played in DIY scenes for quite some time. What have been the best developments in independent music (musically or socially) over these past years?

Well of course the internet has changed everything, and made it so much easier to find out about underground music and shows and scenes and spaces. I’m not personally on Facebook anymore but I think most of our shows have Facebook pages and that’s probably how many people hear about them. So the internet helps with the friends-telling-friends, word-of-mouth kind of thing that most bands who aren’t getting mainstream press rely on.

What music are you currently most inspired by?

I love Bon Iver and Great Lake Swimmers and Lucinda Williams. I’m excited that Kathleen Hanna is back on stage. I also think Jay-Z is doing such cool and important work. And Frank Ocean.

Are there any Portland bands that you think people should know about?

Timmy Straw – a mostly undiscovered musical genius and very cool, very lovely person. Hmm … I wish I were more up on the local scene. I’m a big Wild Flag fan, but they seem to be on hiatus.

Do you have any ideas on how music will develop in the future, will there be any new musical styles?

I’m into where James Blake is going, for sure. Music will always be evolving. I’m really inspired by hip hop and folk collaborations. The beats and freedom and playfulness of hip hop with the sensitivity of acoustic instruments and folk melody and harmony. That would be really fun to explore.

A few years ago you said that you’re “bold and proud of our vulnerability”. Could you describe a moment when you experienced that most powerfully?

I’ve really been thinking about this a lot lately because that stance that there is a lot of strength in vulnerability gets tested pretty constantly. And a lot of times I wonder if I’m wrong. But honestly, it feels super vulnerable to get on stage and sing at all, or to write a song and release it to the world to scrutinize or ignore. But when I’m honest about things, or when I put out any kind of intimate work, some kind of movement occurs. And I’m a person who, like everyone else, wants to connect and communicate and when I sing a song and the audience is singing along and we’re all there together, that feels powerful.

 

Lovers play OCCII in Amsterdam on November 9th.

Photo on slide © Megan Holmes.

lovers2 by Lana Kila

© Lana Kila

Lovers is een trio uit Portland, dat dromerige harmonieën en dansbare beats combineert. Carolyn Berk begon al in 2001 met het schrijven van eigen nummers, en een paar jaar later maakten Emily Kingan en Kerby Ferris Lovers’ geluid compleet door de toevoeging van drums, toetsen en electronica. Momenteel touren ze door Europa om hun nieuwste album ‘A Friend in the World’ te promoten. Per email vertelt Berk ons over kwetsbaarheid op het podium, muziek maken in een museum, en hoe internet helpt bij het promoten van underground shows.

‘A Friend in the World’ is jullie zevende album. Kun je iets vertellen over het proces van schrijven en opnemen?

Zeker. Ik begon met het schrijven van de nummers zo’n beetje direct nadat we onze vorige plaat hadden opgenomen. Zo werk ik altijd. En ik doe dat op akoestische gitaar. Dus sommige van de nummers op het album heb ik drie jaar geleden al geschreven. En aan andere nummers werkten we nog tot het moment van opnemen zelf. Ik vind het zelf fijn dat deze plaat veel richtingen tegelijk opgaat. We wilden nummers maken die groots voelden en open, en volgens mij zijn we daarin geslaagd.

Ergens noemde je ‘empowerment’ als onderdeel van wat je nieuwe plaat doet. Is het je eigen empowerment of dat van de luisteraar? En hoe ziet die eruit?

Ik hoop dat het empowerment voor de luisteraar is! Dat zou mooi zijn. Voor mij hebben alle nummers op de plaat een soort duw vooruit. Een duw en een draai. En er spreekt veel gevoel uit, dat vind ik sterk: om iets nieuws in de wereld te brengen voor iedereen die het wil horen, of niemand. Misschien roep ik maar wat tegen een muur, verklaar ik mezelf tegenover een muur, stort ik mijn hart uit tegenover niemand. Toch hou ik ervan om me zo te uiten. Er zit kracht in. Ik denk dat er een onwankelbare warmte in de plaat zit, waar ik heel trots op ben.

Jullie hebben wereldwijd al veel getourd. Wat was jullie favoriete show tot nu toe?

Eens kijken. Dat was misschien wel in het Centre Pompidou. Het was heel bijzonder om op een plek te spelen waar lange tijd veel van mijn favoriete kunst heeft gestaan.

Jullie zijn drie vrienden in een band, lossen jullie meningsverschillen democratisch op of nemen jullie beslissingen op basis van consensus?

We zijn best goed geworden in het communiceren met elkaar, maar dat vraagt wel veel oefening en vertrouwen. Elk van ons kan op elk moment een veto uitbrengen als iets echt niet goed voelt, dat is ons uitgangspunt.

Jullie hebben al vrij lang in DIY-scenes gespeeld. Wat waren de beste ontwikkelingen in onafhankelijke muziekscenes (muzikaal of sociaal gezien) de afgelopen jaren?

Het internet heeft zo’n beetje alles veranderd. Het is zoveel makkelijker geworden om undergroundmuziek en -shows en -scenes en -podia te vinden. Ik zit zelf niet meer op Facebook, maar ik denk dat de meeste van onze shows Facebookpagina’s hebben, en dat waarschijnlijk via die weg veel mensen van onze shows horen. Dus internet helpt bij het doorvertellen aan vrienden, de mond-tot-mondreclame waar de meeste bands die het niet van de mainstream media moeten hebben, gebruik van maken.

Door welke muziek ben je op het moment het meest geïnspireerd?

Ik hou van Bon Iver en Great Lake Swimmers en Lucinda Williams. Ook ben ik heel blij dat Kathleen Hanna weer optreedt. En ik vind dat Jay-Z cool en belangrijk werk maakt, net als Frank Ocean.

Zijn er bands uit Portland waarvan je vindt dat mensen die moeten kennen?

Timmy Straw – een onontdekt muzikaal genie en een heel cool en bijzonder iemand. Hmm… Ik zou willen dat ik meer in de lokale scene zou zitten. Ik ben een groot Wild-Flagfan, maar zij lijken nu niet actief te zijn.

Heb je ideeën over hoe muziek zich gaat ontwikkelen in de toekomst, komen er nieuwe stijlen?

Ik hou van de richting die James Blake opgaat. Muziek zal zich altijd blijven ontwikkelen. Ik ben heel geïnspireerd door hip hop- en folksamenwerkingen. De beats en de vrijheid en speelsheid van hip hop met de gevoeligheid van akoestische instrumenten en folkmelodieën en –harmonieën. Dat zou heel gaaf zijn om te verkennen.

Een paar jaar geleden zei je dat jullie “trots zijn op onze kwetsbaarheid”. Kun je een moment beschrijven waarop je dat het duidelijkst hebt ervaren?

Ik heb hier veel over nagedacht de laatste tijd, omdat de overtuiging dat er kracht zit in kwetsbaarheid eigenlijk voortdurend op de proef wordt gesteld. En ik denk vaak dat ik het mis heb. Maar eerlijk gezegd voelt het kwetsbaar om een podium op te gaan en überhaupt om te zingen, of om een nummer te schrijven en het uit te brengen zodat mensen het kunnen bekritiseren, of negeren. Maar als ik oprecht ben, en als ik werk uitbreng dat dicht bij mezelf staat, dan verschuift er iets. Ik ben iemand die, net als iedereen, contact wil maken, en communiceren; en als ik voor een publiek zing, en dat publiek zingt mee, en we zijn daar samen in een ruimte, dan voelt dat heel sterk.

 

Op zaterdag 9 november speelt Lovers in OCCII in Amsterdam.

Foto op slide © Megan Holmes.

Comments are closed.