TOUR BLOG: Landverraad / Панк это любовь (Punk is love)

When driving into Minsk, the view is exactly what you would expect from Belarus: concrete, grey landscapes, dusty Soviet monuments with red stars, hammer and sickle still sitting perkily in gold. And there, in front of countless rows of grey buildings, an enormous grotesque advertisement: “GREEN CITY” with a heavenly print of green pastures and waving trees. The only green I see for miles around is the advertisement itself.

Amidst all that grey we find the venue where we’ll play: ‘Restaurant Alekci’ it says on the facade. To the left of this sign there is a photo of a fifties gentleman who holds a steaming cup of coffee and smiles, while behind him a fifties lady is eating a pastry. Cosyness. From inside we see the reflections of chrome and disco lights. Outside hardcore kids are gathering. Who, by the way, look exactly the same as everywhere else in Europe. But that was to be expected.

When we were planning our Landverraad tour to Belarus and Russia, friends in bands already said that it would be great. Even though the repressive isolated Belarus, has a president who thinks that ‘it is better to be a dictator than gay’, it still boasts a blooming punk scene, with an enthusiastic audience.

landverraad minsk 3Still I wasn’t prepared for people getting wild from the first song on. They charged at Marina, our singer, to shout the lyrics along with her. It probably helps that some of our lyrics are in Russian – but still. The enthusiasm and the energy: laughing faces and shining eyes abounded.

Eyes that became serious when, between songs, we spoke to the audience. That wild, swirling crowd suddenly turned silent and attentive. I introduced a song DEPRESSION, which Marina translated. I say that I’m sure there are people present that night who know what depression feels like. The struggle, the vicious circles of your thoughts, the disquiet, how dark and desperate it all can feel. How isolated. And that it’s still important to just be. No matter how meaningless it may seem. Drinking tea with friends, taking somebody to a punk show. That those small things are so fucking important when all is dark. “And now, you can hug each other,” Marina concludes my introduction.

Then this happens. Cuddle punk. And it’s wonderful.

By Sanne Johanna Brand

See Landverraad’s website for their upcoming tour dates.

TOURBLOG: Landverraad / Панк это любовь (Punk is liefde)

Als je Minsk inrijdt zie je precies wat je verwacht van een stad in Belarus: beton en grauwheid, stoffige Sovjetmonumenten met rode sterren, hamer en sikkel nog altijd parmantig in het goud. En dan, voor een decor van talloze rijen grijze flats, een enorm, potsierlijk advertentiebord: “GREEN CITY” met een paradijselijke print van grazige weiden en wuivende boomtoppen. Het enige groene dat ik in de verre omtrek kan ontdekken, is het bord zelf.

Te midden van al dat grauw staat de club waar we spelen: ‘Restaurant Alekci’ prijkt er op de gevel. Links hiervan hangt een foto van een jaren 50-meneer die glimlachend een kop dampende koffie ophoudt, terwijl achter hem een jaren 50-mevrouw een gebakje eet. Gezelligheid. Binnen blinkt het chroom en de discolampen. Buiten verzamelen zich de hardcorekids. Die er in Minsk dus precies hetzelfde uitzien als in de rest van Europa. Maar dat was te verwachten.

Toen we met Landverraad een tour planden naar Belarus en Rusland, hadden bevriende bands ons al verteld dat het mooi zou worden. Want dat repressieve, gesloten Belarus, met een president die van mening is dat ‘je beter een dictator kunt zijn dan homo’, heeft een bloeiende punkscene, met een enthousiast publiek.

landverraad minsk 3Toch was ik er niet op voorbereid dat mensen vanaf het eerste nummer al helemaal wild werden en meteen op Marina, onze zangeres, afstormden om de teksten mee te brullen. Nou scheelt het vast dat sommige van onze teksten Russisch zijn – maar toch. Het enthousiasme en de energie, overal lachende gezichten en glimmende ogen.

Ogen die serieus worden als we tussen de nummers wat vertellen. Die wilde, kolkende massa is plots stil en vol aandacht. Ik leid ons nummer DEPRESSION in – Marina vertaalt. Ik zeg dat ik zeker weet dat er ook die avond mensen onder ons zullen zijn die het kennen: de worsteling, de negatieve spiraal van gedachten, het gevoel van ontreddering, en hoe zwart en wanhopig het kan voelen. Hoe geïsoleerd. En dat het voor vrienden moeilijk is om ermee om te gaan. Maar dat het toch belangrijk is om er te zijn, en dat het maar iets kleins hoeft te zijn. Thee gaan drinken met je vrienden, of iemand meeslepen naar een punkshow. Dat die kleine dingen zo fucking belangrijk zijn als het zwart is. “And now, you can hug each other,” besluit Marina na mijn verhaal.

En dan gebeurt er dit. Knuffelpunk. En het is prachtig.

Door Sanne Johanna Brand

Zie de website van Landverraad voor aankomende tourdata.

Comments are closed.