Music is a living creature: An interview with Dylan Carlson

In the down time between tours, Dylan Carlson of the drone rock band Earth, decided to start a solo project. Under the moniker D. R. Carlson Albion, Dylan pursues his interests in Albion and folklore. Already he’s put out a tape of guitar improvisations and field recordings from around Waterloo Station in London (Edward Kelley’s Blues, limited edition release on Tapeworm), as well as a Latitude Sessions record (La Strega and the Cunning Man in the Smoke). He is touring Europe in September and October. Over a couple of emails, Dylan talks with Helena Sanders about the British Isles, authenticity in music, and the otherworldly moments of improvisation.So just as a quick introduction, can you say a bit about your motivation to begin work on as a solo project outside of Earth?

During the time leading up to recording the Earth albums Angels of Darkness pt 1 and 2, I experienced a number of life-changing occurrences. Before the first recordings I got very ill, and during the second recordings I had an experience that was out of the ordinary (I dislike ‘supernatural’ or ‘occult’ as descriptions, but those would work as well). Anyway, those albums were colored by my interest in British folk music, and occult folklore. As Earth was always open to new influences and directions with each album, I didn’t want to force Earth into that area [British folk] as its sole influence in the future, since my interest has been ongoing. So I decided I would do some solo performances to allow pursuit of that. Also, I love playing and touring. An Earth tour requires quite a bit of logistics and input and is not something I can do spur of the moment. As a solo performer it opens up other avenues of collaboration and an ability to tour on a smaller scale – fill the downtime between Earth projects with useful activity.

Where does the name ‘Albion’ come from?

‘Albion’ is from the original name of the British Isles – Alba – which means ‘white’ since the chalk cliffs, fogs, and mists were the first things to be sighted from the water by the romans. It’s also the name for the mystic England of William Blake and assorted British artists/visionaries/lunatics.

What was the link between those life-changing occurrences and the British music and occult folklore? Was it more of the place and history of the British Isles that first drew you out there, or the music?

Well, I had a Scottish grandma, and grandpa was stationed in England during much of the war (hence their meeting and marrying). Between some of her stories, and his encounter with a ‘white’ or ‘grey’ lady (supernatural death omen like a banshee, but English) and visiting relatives over there, I guess temporally it was the ‘place’ percolating in my mind and DNA, though once I got into the music, that influenced my fascination with the UK.

I noticed a lot of improvisation creeping into the last two Earth records and live performances. Those moments can sometimes even seem like a musical extension of your interests in folklore – of traveling between faerie worlds, portals, of going somewhere and coming back, and a sense of drifting time. Of course that’s a pretty literal interpretation, but has any of that exploration into improvisation been an influence on your solo work? Or is working solo a way to actually have more control?

Those are perfect descriptions and I continue to pursue the improvisitory path in my solo work and collaborations. I love improvising and being able to just play. That’s personally the most rewarding to me, though I realize it’s not always possible with bigger Earth shows, or to as great an extent. I am usually not looking to control musical situations. I love ‘happy accidents’ and spontaneous occurrences.

You’re releasing a split 7” with drummer/percussionist Rogier Smal this Fall on Amsterdam’s own Toztizok Zoundz Records! I’m sure there will be a few bearded rock dudes there who will read “godfather of doom, Earth guitarist teams up with Dutch improvised jazz percussionist” and get a bit suspicious/confused, haha. But after listening to the record it seems apparent that both you and Rogier overlap in your musical goals, even if you’re coming at it from different directions. On the 7”, Rogier is ‘all improv all the time’ while you’re digging into one riff and expose all this variation that can occur there. Is it important to you that you’re physically playing that same riff again and again? That you’re not setting up a loop?

I have fiddled with loopers, but have always found them a bit unsatisfying, and usually too complex, haha. The origins of Earth was repetition by ostinato, not via technologic means. I like the fact that you are trying to repeat the same thing verbatim, but changes occur and variations creep in, and that’s when stuff starts to happen. I like guitar pedals, but I don’t like a lot at one time (if I get over 3 in a chain I start to think I’m relying too much on them). The only artist using a looper I’ve ever really dug is Geneviève Castrée of Ô Paon, and her use is very organic and minimal, textural. I think it is more interesting to me to utilize open strings and feedback and harmonics to build up textures.

It seems like you are exploring something very human…

I think Rogier and I share the love of human interaction with music, and that includes the audience. I also think we share a love of playing without a net, as it were. I think we are both into that interaction between players, the space, and the audience that makes live playing what it is, the exciting bit.

Was there any discussion between you and Rogier about how the 7” would sound? Especially since you were recording separate tracks on different sides of the ocean?

There wasn’t really any discussion, though I did have the benefit of hearing Rogier’s side first. I had been toying with the riff on my side for only a couple weeks before I laid it down, and tried it out live first, which I always like to do. I think if you have two or more people who ‘resonate’ or whatever, then the distance is sort of irrelevant. That is what’s cool about long distance collaborations.

Your love of history and folklore shows its face through all your solo projects so far. I heard you’ve been doing bits of research along the road, taking time off to tour around the British Isles to talk to experts, friends, to explore ancient ruins. What have you been finding? How much of it goes into the D.R. Carlson Albion project, and how much is personal?

Most of it is personal, but that still affects what I do, and comes out in music. Music is a code or language and ‘You’ or your ‘being’ is always going to come through it or shape it or whatever alchemical process that occurs is colored by your sense of the universe or ‘reality.’

I read an interview with you by your sometimes collaborator in Earth, cellist Lori Goldston. You were talking about ‘authenticity’ and I thought it was spot on. Talking specifically about the blues, you say, “no one invented anything.” So, in light of that, I think your research and interest in the folk music of the British Isles is almost confrontational? Haha. I’m working off assumptions, but it seems like you’re treading into the dark heart of staunch traditionalists! What has your experience been like over there?

Everyone I’ve encountered has been very open and supportive and willing to share information and music. I have not encountered any negatives. No curatorial traditionalists trying to freeze it in amber or stuff it in a museums, haha. I think of it [music] as a living and changing creature, and from the people I’ve met, they seem to share the same feeling. I have my own personal relationship to it, and so does everyone else, and that’s what makes it alive and mutable. I think that you show music real respect by interacting with it, not trying to stop it in time or space. It has been around a lot longer than me and will be here long after I have crumbled to dust (or hopefully am ‘translated’ to other lands).

Finally…so I heard that you got to meet Billy Gibbons of ZZ Top. I’m not a very easily star-struck person, but I’d sweat a bit through that encounter. How did that go down?

I am generally not starstruck, they are just folks after all. However meeting Billy Gibbons, well it’s Billy Gibbons. A huge musical and sartorial influence, I was at a bit of a loss for words. Adrienne [drummer for Earth] jumped into the breach, and after talking about drums (they share a taste for inexpensive mahogany kits from the 60s that were made in Asia, sort of the cheap guitars of the drum world) we ended up discussing his recurring role on American tv show `Bones` where he’s the scary father of one of the female leads (he plays himself) and how he hoped he was going to be her love interest, not her dad, but oh well, haha. He was very down to earth and gracious and just fuckin cool. He was a lot smaller than I expected, we were both about the same height and very thin.

On September 27th Dylan Carlson plays together with Rogier Small at OCCII.
Update: on May 24th 2014 Dylan Carlson will play at OCCII again!

By: Helena Sanders


Muziek is een levend wezen: Een interview met Dylan Carlson

Tijdens de rustige periodes tussen tours in besloot Dylan Carlson van de Amerikaanse drone-rockband Earth, om een soloproject te beginnen. Onder de naam D.R. Carlson Albion houdt hij zich bezig met Albion en folklore. Hij heeft een cassette uitgebracht met gitaarimprovisaties en omgevingsgeluiden van Waterloo Station in Londen (Edward Kelley’s Blues, limited edition on Tapeworm), en een Latitude Sessions-opname (La Strega and the Cunning Man in the Smoke). In september en oktober tourt hij door Europa. Per email vertelt Dylan Helena Sanders over zijn fascinatie voor de Britse Eilanden, authenticiteit in muziek, en bovennatuurlijke momenten tijdens improvisaties.

Kun je ter inleiding iets zeggen over de reden waarom je naast Earth een soloproject wilde beginnen?

Tijdens de periode net voor de opnames van de Earth-platen Angels of Darkness deel 1 en 2, maakte ik een paar ingrijpende momenten mee. Voor de eerste opnames werd ik erg ziek, en tijdens de tweede opnames had ik een eigenaardige ervaring (ik houd niet van de termen ‘bovenaards’ of ‘occult’, maar die zouden ook passen). Hoe dan ook, die platen werden gekleurd door mijn interesse in Britse folk en occult folklore. Maar omdat Earth bij elk nieuw album op zoek gaat naar nieuwe invloeden en richtingen, wilde ik Earth niet beperken tot alleen die richting [Britse folk], en mijn eigen interesse bleef ondertussen wel die kant op gaan. Daarom besloot ik om solo-optredens te doen. Ook hou ik gewoon van spelen en touren. Bij een Earth-tour komt altijd veel logitsiek kijken en input van anderen, dus het is niet iets wat ik spontaan kan doen. Als soloartiest kun je bijvoorbeeld wel andere samenwerkingen aangaan en kun je veel kleinere tours doen – op die manier vul ik de tijd tussen Earth-projecten op een zinnige manier.

Waar komt de naam ‘Albion’ vandaan?

‘Albion’ is afgeleid van de oorspronkelijke naam van de Britse Eilanden -Alba- dat betekent ‘wit’, omdat de kalkstenen kliffen, mist en nevel het eerste was wat de Romeinen zagen vanaf het water. Ook is het de naam voor het mystieke Engeland van William Blake en andere Britse artiesten/visionairs/gekken.

Wat was het verband tussen die ingrijpende gebeurtenissen en de Britse muziek en occult folklore? Was het de plek en de geschiedenis van de Britse Eilanden die je in eerste instantie aantrokken, of was het de muziek?

Mijn oma was Schots, en mijn opa was tijdens de oorlog in Engeland gestationeerd (vandaar dat ze elkaar ontmoetten en trouwden). Mijn fascinatie voor Groot-Brittannië komt van verschillende kanten: zowel van mijn oma’s verhalen als mijn opa’s ontmoeting met een ‘witte’ of ‘grijze’ dame (een bovenaards voorteken van de dood, zoiets als een Banshee, maar dan Brits), en van bezoeken aan familieleden daar; die plek vond waarschijnlijk langzaam vanuit mijn ziel en DNA een weg naar de oppervlakte. Maar toen ik eenmaal veel naar de muziek ging luisteren, was ik echt verkocht.

Op de laatste twee Earth-platen en liveopnames hoorde ik al dat er veel improvisatie in de muziek was geslopen. Die improvisatiemomenten kun je misschien wel zien als een muzikale verlenging van jouw interesse in folklore -van het reizen tussen sprookjeswerelden, toegangen, van het ergens naartoe gaan en terugkomen, en een besef van het voortkabbelen van de tijd. Dat is natuurlijk een vrij letterlijke interpretatie, maar is die verkenning van improvisatiemuziek van invloed geweest op je werk als soloartiest? Of is het werken als soloartiest juist een manier om meer controle te hebben?

Dat zijn rake beschrijvingen. Ik blijf de improvisatiekant verkennen in zowel mijn solowerk als in samenwerkingen. Ik hou van improviseren en simpelweg van het spelen. Daar haal ik zelf het meeste uit, hoewel ik me realiseer dat dit niet altijd mogelijk is bij de grotere Earth-shows, althans niet in die mate. Ik wil muzikale momenten niet beheersen. Ik hou juist van de interessante fouten en spontane gebeurtenissen.

Dit najaar breng je een 7″ uit met drummer/percussionist Rogier Smal op het Amsterdamse label Toztizok Zoundz Records! Ik vermoed dat een paar bebaarde rockgasten raar op zullen kijken als ze lezen dat de aartsvader van doom samenwerkt met een Nederlandse improvisatie- en free-jazzpercussionist, en dat ze een beetje wantrouwig zullen zijn, haha. Maar na het beluisteren van de single is het duidelijk dat jij en Rogier wel degelijk muzikale doelen delen, hoezeer jullie ook van verschillende richtingen komen. Op de 7″ gaat Rogier heel erg de improvtoer op, terwijl jij dieper in een riff graaft en de variaties laat zien die bij herhaling ontstaan. Is het belangrijk dat je fysiek dezelfde riff telkens opnieuw speelt? Dat je niet een machine laat loopen?

Ik heb wel geklooid met loopers, maar ik vond ze altijd teleurstellend, en meestal ook te ingewikkeld, haha. Earth was ooit begonnen met het idee van muziek herhalen, en dus niet via technologie. Ik hou ervan dat als je hetzelfde stukje toon voor toon herhaalt, er veranderingen ontstaan en er vanzelf variaties op hetzelfde stukje komen; dat is wanneer de dingen gebeuren. Ik hou van gitaarpedalen, maar niet van te veel tegelijkertijd (als ik er meer dan 3 achterelkaar heb dan krijg ik het gevoel dat ik te veel afhankelijk van ze raak). De enige artiest die op een gave manier met een looper werkt is Genvieve Castrée van Ô Paon, haar gebruik is heel organisch en minimaal, maar wel gelaagd. Ik denk dat het interessanter is om open snaren te gebruiken en feedback en harmonieën om gelaagdheid te creëren.

Het klinkt alsof je iets heel menselijks verkent…

Ik denk dat Rogier en ik een liefde delen voor menselijke interactie met muziek, en daar hoort het publiek ook bij. Ik denk ook dat we ervan houden om als het ware zonder vangnet te spelen. Waarschijnlijk zoeken we allebei die interactie tussen spelers, met de ruimte en met het publiek op, want dat is wat live spelen zo bijzonder maakt.

Hebben Rogier en jij het van tevoren gehad over hoe de 7″ moest klinken? Aangezien jullie aparte tracks opnamen vanuit verschillende kanten van de oceaan…?

We hebben het er niet echt over gehad, hoewel ik wel het voordeel had dat ik Rogiers bijdrage eerst kon horen. Ik heb wat gespeeld met mijn eigen riff voordat ik die op heb genomen, en ik heb hem ook eerst live gespeeld, wat ik eigenlijk altijd wel doe. Ik denk dat als je met twee of meer mensen iets laat ‘resoneren’, dat dan de afstand niet zo belangrijk is. Dat is het gave aan langeafstandssamenwerkingen.

Je voorliefde voor geschiedenis en folklore komt in al je soloprojecten naar voren. Ik hoorde dat je tijdens je tours ook wat onderzoek hebt gedaan, dat je er tijd vrij voor hebt gemaakt om met experts en vrienden te praten en oude ruïnes te bezoeken. Wat zijn je bevindingen? En hoeveel daarvan verwerk je in je D.R. Carlson Albion-project en hoeveel is persoonlijk?

Het is vooral persoonlijk, maar het beïnvloedt wel wat ik doe, en dat komt natuurlijk ook in mijn muziek terecht. Muziek is een code, of een taal, en ‘jij’ of je ‘wezen’ zullen altijd in je muziek naar voren komen, dus het alchemische proces van die muziek wordt altijd gekleurd door jouw perceptie van het universum, of de ‘realiteit’.

Ik las een interview van je met je bandgenoot Lori Goldston die soms met Earth meespeelt. Je zegt daarin iets over athenticiteit en dat vond ik helemaal raak. Je hebt het over blues en je zegt zegt dat “niemand iets heeft uitgevonden.” Is, in het licht daarvan, je interesse voor de folkmuziek van de Britse Eilanden niet bijna een beetje tegenstrijdig? Haha. Het is maar een aanname, maar het lijkt alsof je je in de donkere wereld van de fervente traditionalisten begeeft! Wat is jouw ervaring?

Iedereen die ik tegenkom is heel open en behulpzaam en wil informatie en muziek met me delen. Ik heb geen slechte ervaringen gehad. Geen traditionalisten die de cultuur proberen te bevriezen of in een museum te stoppen, haha. Ik zie muziek als een levend en veranderlijk wezen, en de mensen die ik tegenkom delen die mening. Ik heb er mijn eigen relatie mee, net als ieder ander, daardoor is het dan ook levend en veranderlijk. Ik denk dat je muziek een eer kunt bewijzen door ermee te interageren, en niet door het te willen stoppen in een bepaalde tijd of ruimte. Muziek bestaat al langer dan ik besta, en zal er ook nog zijn nadat ik tot stof ben vergaan (of hopelijk ‘vertaald’ naar andere gebieden).

Tot slot… Ik hoorde dat je Billy Gibbons van ZZ Top hebt ontmoet. Nou ben ik zelf niet snel onder de indruk als ik bekende mensen zie, maar bij die ontmoeting zou ik wel een beetje zenuwachtig zijn. Hoe ging dat?

Ik ben gewoonlijk ook niet zo onder de indruk, het zijn tenslotte maar mensen. Maar een ontmoeting met Billy Gibbons, ja, het is wel Billy Gibbons. Hij is een grote invloed op mijn muziek maar ook qua look. Ik was een beetje van mijn apropos. Adrienne [drummer voor Earth] schoot te hulp, en na wat over drums gepraat te hebben (ze delen een voorliefde voor goedkope mahoniehouten kits uit de jaren zestig die in Azië werden gemaakt, een soort van de goedkope gitaren van de drumwereld), kwamen we uiteindelijk in een discussie terecht over zijn rol in de Amerikaanse tv-serie Bones. Hij speelt daarin de vader van een van de vrouwelijke hoofdpersonen, terwijl hij had gehoopt haar romantische tegenspeler te zijn, en niet haar vader. Maargoed, haha. Hij was heel erg down to earth en respectvol en gewoon fuckin cool. Hij was een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld, we waren allebei ongeveer even lang en heel dun.

Op 27 september 2013 speelt Dylan Carlson samen met Rogier Smal in OCCII.
Update: op 24 mei 2014 speelt Dylan Carlson weer in OCCII!

Door: Helena Sanders